Susmak gerekir kimi zaman. Çünkü ne kadar konuşsan da, kendini net bir şekilde ifade etmeye çalışsan da, doğru kelimeleri seçemiyorsan o an ve O seni anlamıyorsa boşa zaman kaybından öteye gitmez konuşmak. Telaffuz ettiğin her kelimede, kurduğun her cümlede içinde bir umut yeşerir “Bu sefer anlayacak beni!” dersin ama olmaz. Anlamamakta ısrarcıdır O, susarsın.

Susmak gerekir kimi zaman. Çünkü konuştukça kırarsın, incitirsin. Kedini ispat etmek uğruna öyle gözün kararır ki O’nu üzdüğünü, kapanmaz yaralar açtığını fark etmezsin. Sevginin büyüklüğü, fedakarlıkların, aşkın için verdiğin emekleri teker teker yıkarsın konuştukça. Oysa amacın bu değildir. Bekler, susarsın.

Susmak gerekir kimi zaman. Yollarınız kesişene kadar, seni alıp karşısına oturtana kadar susmak… Kendinle kalıp ne olup bittiğini, neden bu noktaya kadar gelip de susmak zorunda kaldığını anlamak için, konuşmamak gerek. Değerlerini fark etmek, O’nun önemini, mütemadiyen konuşmasının kıymetini anlamak için, susmak gerek.

En önemlisi… Evet, susmak gerek kimi zaman. Konuşmak için en doğru vakti kollamak için.

Hem sevgi, konuşmasan da saatlerce öylece O’nun yanında oturup varlığını hissetmeye şükretmek de değil miydi?..

Melthilda.