Robert Eggers’ın Nosferatu ile vampirleri karanlık ve Gotik köklerine döndürmesinden kısa bir süre sonra, Luc Besson kendi dişlerini sergilemeye karar verdi. Ancak karşımızda alışık olduğumuz türden bir korku filmi yok.

Besson, verdiği röportajlarda ne korku filmlerinden ne de Drakula’nın kendisinden pek haz etmediğini açıkça belirtiyor. Bu durum, filme neden bu kadar "farklı" ve karikatürize bir perspektiften yaklaştığını da özetliyor aslında.

Hikaye ve Lanetin Başlangıcı

Bram Stoker’ın ölümsüz eserinden yola çıkan yapım, 1480 yılının Romanya’sına odaklanıyor. Prens II. Vladimir (Caleb Landry Jones) ve Elisabeta (Zoe Bleu) arasındaki tutkulu aşk, trajik bir hatayla son buluyor. Vlad, sevdiği kadını yanlışlıkla öldürünce Tanrı’ya isyan ediyor ve yüzyıllar boyu sürecek bir yalnızlığa mahkum ediliyor.

400 Yıllık Bekleyiş ve Paris

Olaylar 400 yıl sonra Paris’e taşındığında, karşımıza Christoph Waltz çıkıyor. Waltz, Maria (Matilda De Angelis) isimli bir kadının "histeri" sanılan durumunu araştırırken, aslında onun reenkarnasyon peşindeki bir vampir tarafından dönüştürüldüğünü fark ediyor.

“Bazen saf ruhlar reenkarne olabilir.”

Vlad, CGI ürünü gargoylelerle dolu şatosunda inzivaya çekilmişken, kaybettiği aşkının reenkarnasyonu olan Mina’yı (yine Zoe Bleu) bulduğunda her şey yeniden alevleniyor.

Korku mu, Komedi mi?

Besson, bu lanetli aşk hikayesini Gotik bir dehşet yerine adeta bir peri masalı gibi anlatmayı tercih etmiş. Ortaya çıkan sonuç tam bir karmaşa; ancak bu karmaşa şaşırtıcı derecede eğlenceli. Danny Elfman’ın görkemli müzikleri, abartılı aksiyon sahneleri ve yer yer Guillermo del Toro estetiğini andıran sekanslar filmi dolduruyor.

Caleb Landry Jones, Gary Oldman’dan ilham alan kararlı bir performans sergiliyor.

Christoph Waltz, her zamanki gibi karizmatik ve mizahi yönü kuvvetli bir karakter sunuyor.

Matilda De Angelis, filmin gizli yıldızı olarak parlıyor.

Sonuç Olarak

Drakula: Bir Aşk Hikayesi, Gotik korku türünün safkan hayranlarını muhtemelen kızdıracaktır. Çünkü filmde Gotik korku öğeleri neredeyse yok denecek kadar az.

Yine de Besson, istemeden de olsa "nefret edilerek sevilecek" (guilty pleasure) türden bir yapıt ortaya koymuş. 2025’in en çok tartışılan ve üzerine konuşulan vampir filmlerinden biri olacağı kesin. Eğer türün ciddiyetinden sıyrılıp bu eğlenceli karmaşaya dahil olursanız, keyif almanız işten bile değil.

Yazan: Leydihan