"Belki de hayatımızın yönünü değiştiren şey, verdiğimiz kararların kendisinden çok, o kararların sonuçlarıyla yüzleşme biçimimizdir."

Gerçekle kurgunun yan yana duramadığı, sınırların bulanıklaştığı bir dünyada insanın attığı her adım aslında yeni bir uçuruma açılır.

Aldığımız kararların bizi nereye götüreceğini asla tam olarak bilemeyiz; o an kulağa cazip gelen bir fikir, hayatımızın sonunu hazırlayan bir pişmanlığa dönüşebilir.

Michael Showalter’ın yönetmenliğinde, Nick Antosca’nın senaryosuyla beyazperdeye taşınan Verity: Gerçeğin Diğer Kıyısı, tam da bu belirsizlik hissi üzerine kuruluyor. Colleen Hoover’ın 2018 yılında yayımlandığı andan itibaren fırtınalar koparan aynı adlı çok satan romanından uyarlanan film, üç farklı karakterin tehlikeli kesişim kümesini ve kaçınılmaz yüzleşmelerini merkeze alıyor.

Ankara’da Radyo ODTÜ ev sahipliğindeki ön gösterimde izleme şansı bulduğum bu psikolojik gerilim, izleyiciye adeta bir labirentte kaybolma vadediyor. Peki, ailenin karanlık sırlarının ve Verity’nin sakladığı gerçeklerin peşine düşen Lowen, yağmurdan kaçarken gerçekten de doluya mı tutuluyor?

Kime Güvenilmeli? Kim Masum, Kim Yalancı?

Romanı okumamış bir sinemasever olarak değerlendirmemi tamamen izlediğim film üzerinden yapıyorum. Hikâye ilk bakışta klasik bir iki kadın arasındaki güç mücadelesi ve arada kalmış bir erkek klişesini çağrıştırsa da, bu tuzağa düşmekten ustalıkla kaçınıyor. Gizemli ve tutkulu bir aşk hikâyesi izlediğinizi sandığınız anlarda zihninize sızan o tedirgin edici rahatsızlık hissi, psikolojik gerilimin ipini hiçbir zaman elden bırakmıyor.

Aslında bu gerilimin mekânsal olarak daha da derinleştirilmesini dilerdim. Göl kenarındaki o ihtişamlı ve izole köşk, hikâyenin tırmanış noktası olarak harika bir potansiyele sahip. Hatta filmin belirli anlarında hikâyenin paranormal bir boyuta evrileceği beklentisine bile kapıldım; ancak bu beklenti hikâyenin kendi sert gerçekliğiyle dengelendi. Özellikle ana karakter olarak lanse edilen Verity’nin hikâye boyunca sık sık arka plana çekilmesi, hatta bir noktada başrolde bile olmadığını düşündürtmesi manidar.

Film adını Verity’den alıyor, gizemini Verity üzerine kuruyor, soruların odağına onu yerleştiriyor; ancak hikâyenin gerçek gözü ve taşıyıcısı kesinlikle Lowen oluyor.

Lowen’ın karakter dönüşümü ve hikâyenin ilerleyen dakikalarında Verity’den başrolü adeta söküp alışı son derece etkileyici işlenmiş. Dakota Johnson, bu tür karmaşık, kırılgan ama bir o kadar da karanlık sulara çekilen karakterlerin kadını olduğunu bu filmde bir kez daha kanıtlıyor. Jeremy’nin hikâyedeki kilit ve sürpriz konumu ise tempoyu hep canlı tutuyor. Özellikle Ceren karakterinin kurgulanma biçimi, filmin asıl bulmacasını çözen anahtar olduğunu çok sonradan fark etmenizi sağlıyor; bu da senaryonun ne kadar katmanlı ve zekice örüldüğünün bir kanıtı.

Dakota Johnson ve Anne Hathaway’in Efsanevi Karşılaşması

Sinema dünyasının iki dev ismi Dakota Johnson ve Anne Hathaway’in aynı projede buluşması şüphesiz sinemaseverler için büyük bir olay. Her ne kadar baş başa, uzun sürtüşme sahneleri sınırlı olsa da, paylaştıkları anlarda Dakota Johnson’ın devleşen performansına şahit oluyorsunuz. O sahnelerde Hathaway’in karakterinin içinden geçenleri merak etmek, filmin yarattığı iştah kabartıcı tansiyonun en büyük göstergesi.

Son dönemin en parlak projeleriyle adından söz ettiren Anne Hathaway, burjuva kibrini ve mesleki üstünlük taslayan o "burnu havada yazar" duruşunu kusursuz bir şekilde üstlenmiş. Güçlü filmografisine bir halka daha ekleyen Hathaway, hikâyenin ağırlığını muazzam taşıyor. Josh Hartnett ise Jeremy karakterine kattığı derinlik ve doğru zamanlanmış performansla yapının dikiş yerlerini sağlamlaştırıyor.

Son Söz Yerine: Gerçeği Görmek mi, İnandırmak mı?

Filmin görsel dili ve kamera kullanım tercihleri, özellikle gerilim dozunun yükseldiği sahnelerde atmosferi doğrudan yukarı taşıyor. İzleyiciyi son dakikaya kadar diri tutan, sürekli yeni bulmacalar çözdüren ve her şeyin çözüldüğünü sandığınız anda bambaşka bir şok dalgasıyla sarsan cinsten bir yapım çıkmış ortaya.

Belki de Verity’nin izleyiciye kurduğu en büyük tuzak, gerçeği doğrudan gözler önüne sermek değil; bize yalnızca gerçeği gördüğümüze inandırması. Salonu terk ederken zihninizde dönüp duracak o güçlü soruyla baş başa kalıyorsunuz: Gerçeğin gerçekten diğer kıyısında mıydık, yoksa hepimiz kendi yalanlarımızın içinde mi boğuluyorduk?

Yazan: Leydihan