Sabiha bu adamlar beni alıp götürecek
Sakın ha ağlamanı istemiyorum
Soracakları varmış yıllardır sorarlar
Anlaşılan bu sorgu daha yıllarca sürecek
İlk götürülüşümü bak hatırlıyorum
Sendikaya yazıldığım günlerdi sanıyorum
Otomobil farların yağmur yağıyordu
Cıgaram ıslanmış sokaklar nedense dar
Bu defa aksi gibi zilzurna ilkbahar

Çocuğa bir şey söyleme sabiha belli olmaz.
Sakın ha ağlamanı istemiyorum
Bakarsın çabuk biter akşama evdeyim
Uzayacak olursa git Hüseyin’i bul
Eli kızıl kanda olsa bizi bırakmaz
Çantamı hazırlarsın pijamam terliklerim
İzin verirlerse seni de beklerim
Hani bir gülümsemen vardır sanki İstanbul
Gözlerin gözlerimi bulur bulmaz
İçimde bütün şehir atlıkarınca gibi
Döner ha döner ışık renk ve pul

Ulan Ankara ben senin oğlun değil miyim
Kasketimin altında tepeden tırnağa bozkır
Gönlünde ıslık ıslık bir türlü çağrılır
Ellerim kazma kürek ayaklarım toz duman
Ne han hamam sahibiyim ne apartman
Hepsi bana bakıyorlar fakat fena bakıyorlar
Besbelli gözlerinde hergelenin biriyim
Adamdan sayılmıyoruz kuşkuları var.

Ulan Ankara ben senin oğlun değil miyim
Karıncayı incitmem hayatta saygım büyük
İşçiyim dediysem anla ki tutsak değişim
Alnımın terini yerim / acı tuz ve ekmek
İstediğim yoksullara avuç avuç özgürlük
Ortaklaşa çalışıp ortaklaşa yiyebilmek
Çünkü bak / bin yıllık emek birikimiyim

İki yanımda iki polis ilk defa kelepçeliyim.

—