2023 Cannes Film Festivali'nde 'Altın Palmiye' kazanan 'Bir Düşüşün Anatomisi', yönetmen Justine Triet'nin, başından sonuna tek bir noktada takılı kalan izleyiciye "Bir de şu açıdan bakalım" perspektifi sayesinde bir 'modern klasik'e dönüşüyor.

'Toni Erdmann'la hafızalara kazınan Alman aktris Sandra Hüller'in adeta şov yaptığı performansının haricinde tıkır tıkır işleyen bolca terazili senaryosu da takdire şayan...

[Foruma üye olmadığınız sürece forum içeriğindeki bağlantıları görüntüleyemezsiniz. Foruma üye olmak için TIKLAYIN!]

2023 Cannes Film Festivali'nde 'Altın Palmiye' kazanan film Fransız yönetmen Justine Triet'nin 'Anatomie d'une chute' yani 'Anatomy Of A Fall'u olmuştu. Türkiye'de geçtiğimiz günlerde Filmekimi kapsamında izleyiciyle buluşan ve daha geniş çapta vizyon şansı da yakalayan 'Bir Düşüşün Anatomisi', daha önce 'Toni Erdmann' filmiyle hafızalara kazınan Alman aktris Sandra Hüller'in adeta beyaz perdede devleştiği, muazzam bir 'modern klasik' olmayı başarıyor.

Yaklaşık 2 buçuk saatlik görece uzun kaçan süresine rağmen her bir sahnenin gerekliliği ve hakikaten bir düşüşün anatomisinin tüm adımlarını takip etmesi ve aktarmasıyla Triet'nin iyi bir yönetmenlik sınavı ortaya koyduğunu da kanıtlıyor.

Konu:

'Bir Düşüşün Anatomisi', Sandra adlı bir Alman yazarın Fransız eşi ve çocuğuyla birlikte karlar altında bir evde başına gelen ve filmin çıkış noktası olan olayı ve bir anda bütün okların kendisini işaret etmesinden sonraki yaşananları anlatıyor. 11 yaşında görme engelli çocuğuyla birlikte kendisini tüm olayların başlangıcına taşıyan Sandra karakteri, tabiatı gereği özgürlüğü savunan, sevmenin ve sevilmenin hakkını veren, izahat taleplerini ve soru işaretlerini tüm sakinliğiyle açıklamaya çalışan bir karakter olmanın ötesinde elbette temsil ettiği 'kavram'la da aslında her daim sorgulanabilecek bir karakter.

Yönetmenin bir hayli temel bir kavramı yüklediği Sandra, başarılı bir senaryo örneği olarak yalnızca kusursuz değil, bolca kusurlarına rağmen muazzam bir dengeyle izleyiciye tanıtılıyor. Sandra'nın kocası ve oğlu arasındaki ilişkiler ve özellikle de mahkeme ve mutfak sahneleri ise aslında tam olarak 'nasıl bir dünyada olduğumuzu' bizlere ayna gibi yansıtıyor. Ki bu bahsi geçen aynanın süresi 2 buçuk saatten ibaret değil, bir hayli ebedi bir dünya söz konusu.

[Foruma üye olmadığınız sürece forum içeriğindeki bağlantıları görüntüleyemezsiniz. Foruma üye olmak için TIKLAYIN!]

Yönetmenin 'Bir de şu açıdan bakalım'lık perspektifi sayesinde gücüne güç katıyor

'Bir Düşüşün Anatomisi' temelde bir terazi filmi ve bu terazi, izleyici açısından daha da rahat kavranabilmesi adına polisiye ve adalet gibi bir olay üzerinden seyirciye aktarılmış. Filmin pek çok detayı öyle başarılı ki hiçir taraf diğerinin önüne geçemiyor. Senaryo, oyunculuk ve yönetmenlik elbette bir adım daha ilerde ama yine de oyunculuk performansları kusursuz senaryosunun önüne dahi geçebiliyor kimi anlarda. İşte tam da bu yüzden, çok yönlü lezizliği sayesinde de Cannes gibi prestijli bir film festivalinden 'Altın Palmiye' kazanması hiç de şaşırtıcı değil. İzleyenler, daha ilk sahneden itibaren güçlü bir filmle karşılaşacaklarının farkında ama son sahneye gelindiğinde yönetmenin derdinin aslında tam olarak ne olduğunu kavramaya yaklaştığınızda hissettiğiniz his gerçekten hem tuhaf hem de bir hayli olumlu yönden şaşırtıcı. Alelade bir sorunun peşine takılan ve filmin ortasında iki seçenek arasında kalan izleyici, yönetmenin finalde "Bir de şu açıdan bakalım"lık perspektifi sayesinde gözlerini bambaşka bir ekrana çeviriyor.

[Foruma üye olmadığınız sürece forum içeriğindeki bağlantıları görüntüleyemezsiniz. Foruma üye olmak için TIKLAYIN!]

'Bir Düşüşün Anatomisi'ni güçlü kılan şey de aslında tam olarak bu. Bir düşüşün her adımını takip ederken aslında bu düşüşün bir başka tarafta yarattığı yükselişin ruh halini mercek altına alıyor. Bunu böylesine güçlü bir teraziyle, suyun kaldırma kuvvetini kullanarak yapabilmesi ise şapka çıkartılacak cinsten bir alkışı hak ediyor. Özellikle de finaldeki masa sahnesinde Sandra'nın ağzından dökülen cümleler, düşüşün sertliğine rağmen yükselişin sanılanın aksine organikliğini de masaya yatırıyor, tartışmaya açıyor, unutulan bir kısmı cımbızlıyor. Tam da bu kısım, bu oyuncaklı taraf ise filmin gücüne turbo 2 etki yaratarak bambaşka bir evin manzarasına taşıyor seyirciyi. Çok klas, çok havalı bir geçişle hem de.