Sabahları "Uyanmak istemiyorum" ruh halini nasıl yeniyorsunuz?
 

Selam millet,

Bu aralar sabahları yataktan çıkmak benim için resmen Everest'e tırmanmak gibi bir şey oldu. Alarm çalıyor, kapatıyorum, tekrar çalıyor, kapatıyorum... Bazen düşünüyorum, bu vücut gerçekten bana mı ait? Sanki içimde bir kamp kurmuşlar ve "Bugünlük işgal altındayız, bırakın uyuyalım!" diyorlar.

Bunun bir tek bende olduğunu sanmıyordum ama şu son başlıkları görünce biraz olsun rahatladım. Siz bu "ölüm gibi gelen sabahlar" durumunu nasıl aşıyorsunuz? Bana da birkaç tavsiye verin yahu, belki bir işe yarar. Kahve falan deniyorum ama bazen o bile yetmiyor.

Var mı sizin de böyle sabahları yorgana daha sıkı sarıldığınız, "bir 5 dakika daha" diye yalvardığınız anlar? Nasıl başa çıkıyorsunuz?