Bizim buradan biriyle sevgiliydim. Bazı şeyler olmuştu, ayrıldık ama telefonda konuşuyorduk. Edirne’de olmadığını söylüyordu. Bir gün işten eve geliyorum, tam bizim apartmanın önünden kar maskeli birisi geçti. Kış mevsimiydi, aşırı soğuk olur burası. Genelde kar maskesi takanlar olur. Samimi olduğum herkesi uzaktan bile yürüyüşünden tanırım. Baktım, aynı o. Epik bi’ yürüyüşü vardı zaten. Onun gibi sallana yürüyen kimseyi görmedim. Gene de onun burada olmadığını bildiğim için selam vermedim ama bi’ taraftan da onun da buradan olmadığına inanmıyordum. Neyse akşam oldu, telefonla konuşuyoruz. Dedim ki ; “bugün iş çıkışı seni gördüm, burada olmadığına emin misin?” dedim. Ne dese beğenirsiniz? “Beni o kadar çok özlemişsin ki; yolda her gördüğün kişiyi ben sanıyorsun.”

Şizofren gibi hissettirdikten sonra bir gün annem yolda görmüş ve yakasına asılmış. Sonra akşam arayıp ana avrat düz gidince de onu yolda gördüğümü ve yalanladığını da yüzüne söyledim.

Yine kendini haklayan bir cümle kurdu. “Bazen öyle bi’ düşersin ki, yalan atmak zorunda kalırsın.”

Hiç unutmuyorum bu olayı. Ne hislerim yanıltır, ne de gözlerim. :p