Ay dur itirafım geldi..:biggrin:

Eski evlerimizde sitede kalırken, ön apartmandaki bir çocukla sevgiliydim.. Yaş 13 filan.. Çocuk posta kutumuza mektup yazar, evin telefonunu da bi' kez çaldırırdı.. Posta kutusundan mektubu alır okurdum. Cevap yazardım, sonra onun posta kutusuna atar evden bi' kez telefonunu çaldırırdım. Neden böyle yapmışız? Annelerimiz görecek laf söz olacak korkusundan herhalde. Bi' de mahalle çocuğuyuz ya, mahalleden aşk yanlış algılanıyor diye mi bilmiyorum artık. Sevgilimizle hep ev telefonuyla saatlerce konuşurduk, telefon faturası da çok gelirdi.. Bu kadar kısıtlı iletişim olmasına rağmen yine de güzel zamanlardı.. Sevginin kıymetini bilen gençlerdik biz.

Sever moderatörüm ama tüketim çağında olduğumuz için sevgiler de çok çabuk tüketiliyor oldu. Gerçek sevgi; zor zamanlarda elini bırakmamak, karşılıksız fedakârlıkta bulunmak ve karşısındaki insanı olduğu gibi kabul etmektir. Şimdi nerede böyle sevgiler.. Alternatif o kadar çok ki, acı çekmeye katlanamıyorlar..