Eski nişanlım iş kazasından sonra parmağını kaybetmişti, ve ben kendi elimle hep pansuman yapmıştım. Asla da iğrenmedim aksine hep pansuman yapmadan önce parmağını öperek pansuman yapardım ona.. Başkası olsa içi kaldırmazdı o görüntüye, ama ben parmak yaratmaya yeteneğim olsa alır yerine koyardım, yeter ki iyi olsaydı.. Çalıştığı işi biraz zordu, üstü batardı tırnaklarının içi kirlenirdi, yine tiksinmezdim. Aşk öyle ufacık bir şeyden tiksinecek bir duygu değil bence. Öyle canımı yakmış olmalı ki, onurum kırılmıştır; o zaman aşkım bitince yolda gördüğümde ''ben bu adama nasıl aşık olmuşum'' diye kendime kızarım.. Tekrar geri dönmeye çalışsa da o duygu bitmiştir, görmek istmediğim kişi de durmadan karşıma çıkmaya çalıştığında bulantı duyarım..