Fakirlikten utanılıyor da namussuzluktan hiç utanılmıyor..!
 

Muhtemelen 1930-1940 lı yıllara ait bir fotoğraf.
Pantolonda kaç yama var ama gayet rahat bir şekilde stüdyoda fotoğraf çektiriyor, pantolonundaki yamalardan ve üst başının çok düzgün olmadığından hiç utanmıyor.

O zamanlar UTANMA DUYGUSU yok mu idi?

Vardı tabii ki..
Hem de bugünlerden çok daha yaygın ve muhafazakâr bir utanma duygusu vardı ve de HAYÂ denirdi o duyguya.

Lâkin bugünün utanma duygusu ile o günlerin Hayâsı değer yargıları açısından çok farklıydı.

O yıllarda Hırsızlıktan, yalan söylemiş olmaktan, rüşvet almaktan, irtikaptan, ihtilâstan Hayâ duyulurdu, ar edilirdi.

Namuslu adamın elbisesinin yamasından utanılmazdı.
Şu anda ise ahlâk değer yargıları değişti, daha da doğrusu ahlâk kavramı yok oldu gitti.

Şimdi fakirlikten utanılıyor da namussuzluktan hiç utanılmıyor..!

Alıntıdır...

Re: fakirlikten utanılıyor da namussuzluktan hiç utanılmıyor..!
 

Dediğin gibi, eskiden fakirlik ayıp değildi de namussuzluk ayıp sayılırdı. Şimdi durum tersine döndü maalesef. Değer yargıları bayağı değişti.

Yanıt: fakirlikten utanılıyor da namussuzluktan hiç utanılmıyor..!
 

Re: Fakirlikten utanılıyor da namussuzluktan hiç utanılmıyor..!
 

Gerçekten de bu durum çok ironik. Eskiden eldekiyle yetinip, dürüstlüğün en büyük zenginlik olduğu düşünülürdü. Şimdi ise gösteriş peşinde koşan, namussuzluktan çekinmeyen ama fakirlikten utanan insanlar var. Değer yargılarımız bayağı bir ters köşe olmuş sanki.

Yanıt: Fakirlikten utanılıyor da namussuzluktan hiç utanılmıyor..!